کاهش اثرات اقلیمی از طریق معماری چرخشی نقش مواد بازیافتی و انرژی های تجدیدپذیر

معماری چرخشی به عنوان رویکردی نوین در پاسخ به چالش های زیست محیطی و تغییرات اقلیمی، با استفاده از مصالح بازیافتی و انرژی های تجدیدپذیر راهکاری موثر برای کاهش اثرات کربنی صنعت ساختمان ارائه می دهد. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و بررسی مطالعات موردی بین المللی (مانند Triodos Bank در هلند و Circular Pavilion در آمستردام) و داخلی (مرکز فرهنگی بازیافت مشهد)، نقش مواد زائد و انرژی های پاک را در کاهش مصرف انرژی و انتشار CO۲ بررسی کرده است. یافته ها نشان می دهد که استفاده از مصالح بازیافتی تا ۵۰ درصد ضایعات ساختمانی و ۳۰ تا ۴۰ درصد مصرف انرژی را کاهش می دهد. این رویکرد با بهره گیری از تحلیل چرخه عمر (LCA) و انرژی های تجدیدپذیر، به کاهش ردپای اکولوژیکی و تحقق پایداری کمک می کند. با این حال، چالش هایی مانند نبود زیرساخت های بازیافت و کمبود آگاهی عمومی در ایران نیازمند سیاست گذاری و آموزش است. همچنین پیشنهاد می شود در تحقیقات، آینده مدل ارائه شده از منظر اقتصادی و اجتماعی نیز اعتبارسنجی شود تا مسیر حرکت به سوی ساخت و ساز پایدار و بازآفرینی منابع به شکلی جامع تر امکان پذیر گردد.

کلیدواژه ها:

معماری ، چرخشی ، بازیافت مصالح ساختمانی ، انرژی تجدیدپذیر ، تغییرات اقلیمی ، طراحی پایدار