رمزگشایی از هویت پنهان استراتژی های معماری برای فعال سازی حافظه فضایی در کالبد شهری نوسازی شده

نوسازی شهری گرچه برای بهبود زیرساخت ها و کیفیت زندگی ضروری است غالبا با پیامدهای ناخواسته ای از جمله گسست در پیوستگی حافظه فضایی و تضعیف هویت مکان همراه است. هدف اصلی این مقاله ارائه چارچوبی راهبردی برای معماران، شهرسازان و سیاست گذاران است تا بتوانند در فرآیند بازآفرینی، شهری به جای تخریب کامل، گذشته آن را به شیوه ای معنادار در کالبد جدید ادغام کنند. ما مفهوم "حافظه فضایی" را به عنوان یک لایه زیربنایی هویت شهری تعریف می کنیم که از طریق نشانه های بصری، حسی و رفتاری در ذهن جمعی ساکنین ثبت شده است. این مقاله چهار راهبرد کلیدی را معرفی می کند: نشانه گذاری راهبردی (ارجاعات ظریف به گذشته)، انطباق پذیری فرهنگی (فراهم کردن بستر برای رفتارهای جدید و قدیمی)، لایه بندی زمانی (آشکارسازی تدریجی تاریخ مکان) و حس مشترک (تقویت تعاملات حسی). با به کارگیری این راهبردها می توان شهری نوسازی کرد که نه تنها کارآمد است، بلکه از نظر روانی و تاریخی نیز با هویت ساکنانش در گفت وگو باشد.

کلیدواژه ها:

حافظه فضایی ، نشانه گذاری راهبردی ، انطباق پذیری فرهنگی ، لایه بندی زمانی ، حس مشترک