نقش معماری بومی و استفاده از مصالح محلی در طراحی ساختمان های بندرعباس

بندرعباس به عنوان یکی از شهرهای جنوبی ایران با اقلیم گرم و مرطوب دارای معماری بومی خاصی است که به طور چشمگیری تحت تاثیر شرایط اقلیمی جغرافیایی و فرهنگی منطقه قرار دارد. استفاده از مصالح محلی در طراحی ساختمان ها و فضاهای شهری نقش مهمی در سازگاری با محیط و بهینه سازی مصرف انرژی ایفا می کند. در معماری سنتی بندرعباس، مصالحی مانند سنگ، چوب، آجر، کاهگل و گچ به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفته اند. این مصالح نه تنها در ایجاد تهویه طبیعی و خنک سازی ساختمان ها موثر بوده اند بلکه به طور چشمگیری هزینه ها و مصرف انرژی را کاهش داده اند. در این مقاله، به بررسی ویژگی های معماری بومی بندرعباس و نحوه استفاده از این مصالح در ساختمان های سنتی پرداخته می شود. همچنین، تحلیل کاربرد این اصول در معماری معاصر و راهکارهای حفظ و گسترش این معماری در برابر روندهای شهرسازی مدرن مورد بررسی قرار می گیرد. هدف این مقاله بررسی اهمیت معماری بومی در ایجاد فضاهای پایدار و مناسب با شرایط محیطی خاص بندرعباس و جلب توجه به نیاز به حفظ هویت معماری در برابر تغییرات شهری است.

کلیدواژه ها:

معماری سنتی ، بهینه سازی مصرف انرژی ، مصالح بومی