تغییر فرم و بازتعریف فضا در معماری چارچوب نظری و مطالعات موردی تطبیقی

فرم و فضا دو مولفه ی بنیادین در معماری هستند که رابطه ای پویا و متقابل با یکدیگر دارند. تغییر فرم حتی در کوچک ترین مقیاس می تواند کیفیت های فضایی را دگرگون سازد و تجربه، ادراکی، روانی، عملکردی و فرهنگی کاربران را تحت تاثیر قرار دهد. این پژوهش با هدف بررسی جامع تغییر فرم و تاثیر آن بر فضا، ابتدا به مرور ادبیات نظری و دیدگاه های معماران و نظریه پردازان برجسته، چینگ، نوربرگ شولتز، راسموسن، پالاسما، جنکس، آیزنمن و زاها حدید پرداخته است. سپس ابعاد کلیدی تاثیر تغییر فرم شامل جنبه های فیزیکی، ادراکی، روانشناختی، عملکردی و فرهنگی-اجتماعی استخراج شده و در قالب چارچوب نظری تدوین گردیده است. مطالعات موردی از نمونه های داخلی و نمونه های خارجی تحلیل شده اند. تغییر فرم نه تنها کالبد فضا را دگرگون می سازد، بلکه تجربه ی ادراکی و روانی، کاربران، جریان عملکردی فضا و هویت فرهنگی آن را نیز تحت تاثیر قرار می دهد و می تواند به عنوان ابزاری بنیادین برای خلق فضاهای معنادار، تجربه محور و نوآورانه در معماری امروز به کار رود.

کلیدواژه ها:

فرم ، فضا ، تغییر فرم ، تاثیر بر فضا ، ادراک ، معماری