طراحی سیستمهای زهکشی پایدار در پروژه های مهندسی فضای سبز: راهبردها و چالش ها

افزایش سطوح نفوذناپذیر در نتیجه توسعه شهری چالش های جدی در مدیریت رواناب سطحی به وجود آورده است. سیستم های زهکشی سنتی که تنها بر انتقال سریع آب متمرکز هستند، نه تنها قادر به حل این چالش ها نیستند بلکه باعث تشدید سیلاب، آلودگی منابع آبی و هدررفت آب های ارزشمند بارانی می شوند. در این راستا رویکرد طراحی سیستم های زهکشی پایدار (Sustainable Drainage Systems - SuDS) به عنوان پارادایمی نوین در مهندسی فضای سبز مطرح شده است. این مقاله به بررسی اصول، مولفه ها و راهبردهای طراحی این سیستم ها در پروژه های فضای سبز می پردازد. روش تحقیق مبتنی بر مطالعه کتابخانه ای و تحلیل موردی تجارب موفق است. یافته ها نشان می دهد که سیستم هایی مانند باغ های بارانی، زمین های نفوذپذیر، حوضچه های نگهداشت و سیستم های جمع آوری آب باران نه تنها عملکرد هیدرولوژیکی طبیعی را تقلید می کنند بلکه منافع اکولوژیکی، اجتماعی و اقتصادی متعددی از جمله بهبود کیفیت آب، افزایش تنوع زیستی، زیباسازی منظر و کاهش هزینه های زیرساختی به ارمغان می آورند. این مقاله همچنین چالش های اجرایی از قبیل محدودیت های فضا، هزینه های اولیه و نیاز به نگهداری تخصصی را مورد بحث قرار داده و راهکارهایی برای فائق آمدن بر آنها ارائه می نماید. در نهایت، نتیجه گرفته می شود که تلفیق اصول SuDS در طراحی فضای سبز نه یک انتخاب، بلکه یک ضرورت برای دستیابی به شهرهای مقاوم و پایدار است.

کلیدواژه ها:

زهکشی ، پایدار ، مهندسی فضای سبز ، مدیریت رواناب شهری ، باغ بارانی ، نفوذپذیری ، توسعه پایدار