معماری پایدار بومی شهری تقاطع،فرهنگ، اکولوژی و فناوری در شکل گیری محیط های شهری معاصر

معماری پایدار بومی شهری به عنوان رویکردی یکپارچه، نگر در پی تلفیق دانش سنتی ساخت وساز با الزامات زیست محیطی و فناوری های نوین است. این مقاله با روش توصیفی-تحلیلی و با اتکا به منابع کتابخانه ای و مطالعات میدانی به بررسی نقش تقاطع سه گانه، فرهنگ، اکولوژی و فناوری در شکل دهی به معماری پایدار بومی شهری می پردازد. یافته ها نشان می دهد که معماری بومی برآمده از تعامل عمیق با بستر فرهنگی و طبیعی، می تواند با بهره گیری هوشمندانه از فناوری های روز الگویی کارآمد برای توسعه شهری پایدار ارائه دهد. در این راستا مقاله حاضر ضمن تبیین مبانی نظری به تحلیل نمونه های موفق در مناطق مختلف جهان پرداخته و راهبردهایی برای بومی سازی فناوری های پایدار در متن فرهنگی اقلیمی ایران ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

معماری ، پایدار معماری ، بومی ، فرهنگ ، اکولوژی ، فناوری های سبز ، توسعه شهری