ارزیابی آزمایشگاهی نفوذپذیری و دوام بتن خود متراکم در معرض محیط های مهاجم سولفاتی و کلریدی

بتن خود متراکم (SCC) به دلیل کارایی فوق العاده و مزایای اجرایی جایگاه ویژه ای در صنعت ساخت و ساز یافته است. با این حال دوام بلندمدت آن در محیط های مهاجم به ویژه در برابر یون های سولفات و کلرید به عنوان یک چالش اساسی مطرح است. این پژوهش به بررسی تجربی نفوذپذیری مقاومت بتن خود متراکم در برابر این دو محیط مهاجم می پردازد. در این راستا طرح های اختلاط مختلفی از SCC با تغییر نسبت آب به سیمان، درصد مواد پوزولانی (میکروسیلیس و خاکستر بادی) و نوع روان کننده فرموله شد. نمونه های ساخته شده تحت آزمایش های کارایی تازه (گروه اسلامپ، قیف، جعبه) قرار گرفتند تا مطمئن شویم معیارهای SCC را دارا هستند. سپس نمونه های سخت شده در دو محیط مجزا غوطه ور شدند: محلول ۵ درصد سولفات سدیم و محلول ۳.۵ درصد کلرید سدیم. پس از دوره های مواجهه ۹۰، ۱۸۰ و ۳۶۵ روزه پارامترهای دوام شامل مقاومت فشاری، عمق نفوذ یون کلرید (آزمایش RCPT) و تعیین پروفیل نفوذ کلرید، جذب آب، و تغییرات ابعادی انبساط ناشی از حمله سولفاتی مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که استفاده از مواد پوزولانی به ویژه میکروسیلیس به طور قابل توجهی نفوذپذیری بتن خود متراکم را کاهش داده و مقاومت آن را در برابر حمله سولفاتی و نفوذ کلرید افزایش می دهد. به طور خاص نمونه های حاوی ۱۰ درصد میکروسیلیس کمترین عمق نفوذ کلرید و کمترین انبساط ناشی از سولفات را از خود نشان دادند. همچنین مشخص شد که علیرغم تراکم ذاتی بالای SCC، طراحی نامناسب طرح اختلاط می تواند منجر به دوام ضعیف تری نسبت به بتن معمولی با عملکرد پایین شود. این مطالعه بر اهمیت بهینه سازی طرح اختلاط بتن خود متراکم با استفاده از مواد مکمل سیمانی برای دستیابی به دوام مطلوب در محیط های خورنده تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

بتن خود متراکم (SCC) ، دوام ، نفوذپذیری ، حمله سولفاتی ، نفوذ یون کلرید ، مواد پوزولانی ، میکروسیلیس