بررسی تاثیر رویکردهای نوین تربیتی بر ارتقای کیفیت یادگیری معنادار و عمیق در فرایند آموزش رسمی

تحول در رویکردهای تربیتی، به ویژه در آموزش رسمی، به یکی از دغدغه های اصلی نظام های آموزشی معاصر تبدیل شده است. این مقاله با هدف بررسی تاثیر رویکردهای نوین تربیتی بر ارتقای کیفیت یادگیری معنادار و عمیق، یک چارچوب مفهومی نظری ارائه می دهد. رویکردهای سنتی، با تاکید بر انتقال انبوه اطلاعات و ارزشیابی های حافظه محور، اغلب منجر به یادگیری سطحی و فاقد پیوند با زندگی واقعی می شوند (وایل و همکاران، ۲۰۱۸). در مقابل، رویکردهای نوینی مانند یادگیری مبتنی بر پروژه، یادگیری مبتنی بر مسئله، آموزش معکوس و رویکردهای ساختارگرایانه اجتماعی، با قرار دادن یادگیرنده در مرکز فرآیند آموزش، زمینه را برای درک عمیق مفاهیم و ایجاد ارتباط معنادار با آنها فراهم می کنند. این مقاله ابتدا با مرور ادبیات، مبانی نظری این رویکردها را واکاوی کرده و سپس یک چارچوب مفهومی تلفیقی ارائه می نماید که بر پایه تعامل سه عنصر کلیدی فعالیت اصیل، تعامل اجتماعی و تفکر انتقادی استوار است. کاربست این چارچوب در محیط های آموزشی رسمی می تواند با افزایش انگیزه درونی، تقویت درک مفهومی و توسعه مهارت های تفکر سطح بالا، یادگیری را از حالت انفعالی خارج و به فرآیندی پویا و ماندگار تبدیل کند (هاتی، ۲۰۲۳). در نهایت، مزایا، چالش های اجرایی و راهبردهای ممکن برای یکپارچه سازی موثر این رویکردها در بافت رسمی آموزش مورد بحث قرار می گیرد.واژگان کلیدی: رویکردهای نوین تربیتی؛ یادگیری معنادار؛ یادگیری عمیق؛ آموزش رسمی؛ چارچوب مفهومی؛ ساختارگرایی اجتماعی؛ ارزشیابی اصیل.