بررسی رابطه آموزش الهیات با افزایش علاقمندی تحصیلی دانش آموزان

علاقمندی تحصیلی دانش آموزان یکی از مولفه های اساسی در موفقیت نظام های آموزشی است و شناسایی عوامل موثر بر آن همواره مورد توجه پژوهشگران تعلیم و تربیت بوده است. در این میان، آموزش الهیات به عنوان بخشی از برنامه درسی مدارس، می تواند نقش مهمی در تقویت انگیزش و علاقه تحصیلی دانش آموزان ایفا کند. هدف پژوهش حاضر، تبیین رابطه آموزش الهیات با علاقمندی تحصیلی دانش آموزان بر اساس یک مدل مفهومی مبتنی بر مرور ادبیات پژوهش است. این پژوهش از نوع توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مطالعه و تحلیل نظام مند پژوهش های پیشین در حوزه آموزش الهیات، انگیزش تحصیلی و معنویت است. بر اساس مبانی نظری و شواهد تجربی، مدلی مفهومی طراحی شد که در آن آموزش الهیات به عنوان متغیر مستقل، علاقمندی تحصیلی به عنوان متغیر وابسته و متغیرهای انگیزش درونی، معنویت، رابطه معلم–دانش آموز به عنوان متغیرهای میانجی و حمایت خانواده به عنوان متغیر تعدیل گر در نظر گرفته شدند. یافته های حاصل از مرور ادبیات نشان می دهد که آموزش الهیات، در صورت ارائه معناگرا و تعاملی، می تواند از طریق تقویت انگیزش درونی و معنویت دانش آموزان، احساس تعلق و مشارکت تحصیلی آنان را افزایش دهد.

کلیدواژه ها:

آموزش الهیات ، علاقمندی تحصیلی ، انگیزش درونی ، معنویت ، رابطه معلم دانش آموز.