آموزش فلسفه برای کودکان و بازتعریف نقش یادگیرنده: پیامدها برای تفکر انتقادی، پرسشگری و تفکر سیستمی (مطالعه موردی در شهر اسدآباد)

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش فلسفه برای کودکان (P۴C) بر ارتقای مولفه های شناختی تفکر انتقادی، روحیه پرسشگری و تفکر سیستمی در دانش آموزان دوره ابتدایی شهر اسدآباد انجام شد. این مطالعه در پاسخ به نیاز نظام آموزشی برای گذار از آموزش پاسخ محور به یادگیری گفت وگومحور طراحی گردید و بر آن بود تا نشان دهد چگونه می توان از طریق تجربه های فلسفی، ظرفیت تفکر عمیق و تحلیل چندسطحی را در کودکان تقویت نمود.نتایج تحلیل داده ها، نشان داد آموزش مبتنی بر P۴C سبب شکل گیری تغییرات معنادار در الگوهای تفکر دانش آموزان می گردد. به ویژه، مشارکت فعال در اجتماعات پژوهشی کلاسی باعث شد دانش آموزان به بازاندیشی در مفروضات خود پرداخته، دیدگاه های متفاوت را نقد کنند و روابط میان پدیده ها را به صورت شبکه ای درک نمایند. همچنین، تجربه گفت وگوهای فلسفی موجب افزایش اعتماد به نفس فکری و گرایش به پرسشگری فعال شد.بر اساس یافته های پژوهش، می توان نتیجه گرفت که P۴C نه به عنوان روشی صرف برای تقویت مهارت استدلال، بلکه به عنوان مدلی جامع برای تحول شناختی و اجتماعی در بافت مدارس ابتدایی موثر است. اجرای اصیل و مستمر آن، همراه با توانمندسازی معلمان و طراحی موضوعات متناسب با تجربه زیسته ی کودکان، می تواند به ارتقای کیفیت اندیشیدن، گفت وگو و فهم سیستمی در نظام آموزشی منجر شود.

کلیدواژه ها:

آموزش فلسفه برای کودکان (P۴C) ، تفکر انتقادی ، روحیه پرسشگری ، تفکر سیستمی ، آموزش ابتدایی