تحلیل و ارزیابی مدل های توسعه پایدار شهری در سنندج بر اساس چارچوب های استاندارد جهانی

توسعه پایدار شهری به عنوان یک ضرورت بنیادین در مدیریت شهری معاصر، حوزه ای چندبعدی از برنامه ریزی، سیاست گذاری و اجرا است که در سطح جهانی و محلی مورد توجه قرار گرفته است. سنندج، مرکز استان کردستان ایران، با جمعیتی در حدود ۴۸۵ هزار نفر و چالش های زیست محیطی، اقتصادی و اجتماعی، نمونه ای است از شهرهای متوسط ایران که نیازمند مدل های مناسب توسعه پایدار است. تحقیق حاضر به دنبال شناسایی، تحلیل و ارزیابی مدل های توسعه پایدار شهری در سنندج با استفاده از استانداردهای جهانی – از جمله چارچوب ارزیابی استاندارد ISO ۳۷۱۲۰ برای خدمات شهری و کیفیت زندگی – است. این مطالعه به روش مروری تحلیلی انجام شده و مبنای آن جمع آوری، تحلیل و مقایسه مدل ها، شاخص ها و تجربیات قابل استناد در پژوهش های داخلی و بین المللی درباره توسعه پایدار شهری است. نتایج تحلیل نشان می دهد که اغلب مدل های پیشنهادی در مطالعات جهانی بر ارزیابی شاخص های محیط زیستی، اجتماعی و اقتصادی تکیه دارند و در چارچوب استانداردهای جهانی نیز بر الزام وجود سیستم اندازه گیری مشترک تاکید می شود. با این حال، در سنندج هنوز مدل های فرآیندمند و بومی شده توسعه پایدار شهری که با سیستم های بین المللی سنجش هم پوشانی داشته باشند، به طور کامل اجرایی نشده اند. پژوهش حاضر با ارائه چارچوب تلفیقی شاخص ها و پیشنهاد راهبردی، می تواند نقشه راه برای برنامه ریزان شهری سنندج فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار شهری ، سنندج ، استانداردهای جهانی ، ISO ۳۷۱۲۰ ، شاخص های پایداری