مکانیسم محافظت بررسی پتانسیل آنتی اکسیدانها در تعدیل مرگ سلولی القا شده توسط حرارت در فیبروبلاستهای پوستی

فیبروبلاستهای پوستی نقش محوری در حفظ یکپارچگی ساختاری پوست و فرآیند حیاتی ترمیم زخم ایفا میکنند آسیبهای حرارتی مانند سوختگیها استرس اکسیداتیو شدیدی را القا کرده که منجر به اختلال در هموستاز سلولی و در نهایت مرگ گسترده فیبروبلاستها از طریق آپوپتوز و نکروز میشود. هدف اصلی این پژوهش بررسی پتانسیل تعدیل کننده ترکیبات آنتی اکسیدانی در کاهش این آسیبهای القا شده توسط حرارت است. فرضیه ما این است که مداخله آنتی اکسیدانی با خنثی سازی گونه های فعال اکسیژن (ROS) و فعال سازی مسیرهای دفاعی درون زا میتواند بقای فیبروبلاستها را پس از شوک حرارتی بهبود بخشد. یافته های محوری فرضی ما نشان میدهد که درمان با آنتی اکسیدانهایی مانند SNS - استیل سیستئین (NAC) منجر به کاهش چشمگیر نشانگرهای نکروز مانند آزادسازی LDH و آپوپتوز فعال سازی کاسپاز (۳) شده و همزمان بیان ژنهای آنتی اکسیدانی کلیدی تحت کنترل فاکتور رونویسی Nrf۲، نظیر هم اکسیژناز - HO) را به طور معنی داری افزایش میدهد. این نتایج نشان می دهد که آنتی اکسیدانها یک استراتژی حفاظتی موثر علیه مرگ سلولی ناشی از استرس حرارتی در فیبروبلاست ها هستند.