شاخصی برای ریسک سرطان تجهیزات ؛ ارزیابی عملکرد بیولوژیکی سنسورهای حرارتی در جلوگیری از نکروز پوستی با استفاده از مواد جدید لباسهای حفاظتی

این پژوهش به دغدغه حیاتی ارزیابی دقیق و پیشگیرانه مواجهه حرارتی در محیط های کاری پرخطر، به ویژه صنایع ذوب فلزات، می پردازد. در حالی که تجهیزات حفاظت فردی (PPE) خط مقدم دفاع هستند، ارزیابی کفایت واقعی آن ها در برابر آسیب های حرارتی حاد (نکروز) و مزمن (سرطان زایی) نیازمند ابزارهایی فراتر از اندازه گیری ساده دمای سطحی است. طرح مسئله اصلی این است که دمای اندازه گیری شده توسط سنسورهای نصب شده بر روی لباس، منعکس کننده انرژی حرارتی واقعی جذب شده و دوز حرارتی تجمعی (Cumulative Exposure) در عمق بافت پوست نیست. هدف اصلی این پژوهش، ارائه یک شاخص جامع ریسک سرطان حرارتی (TRSC-Index) است که با ادغام داده های سنسور حرارتی، پارامترهای مواد حفاظتی و مدل های آسیب حرارتی بیولوژیکی، یک پیش بینی چندوجهی از خطر ارائه دهد. اهداف فرعی شامل تدوین چارچوبی برای تبدیل داده های سنسور به دوز حرارتی معادل، مدل سازی تاثیر مواد نوین (مانند نانومواد) در کاهش این دوز بیولوژیکی، و ارزیابی توانایی شاخص پیشنهادی در پیش بینی همزمان ریسک نکروز حاد و سرطان مزمن است. این مطالعه بر توسعه چارچوب نظری و مدل سازی ریاضی متمرکز بوده و بر این فرض استوار است که دوز حرارتی تجمعی با در نظر گرفتن ضریب میراگر حرارتی ماده حفاظتی، معیار بهتری نسبت به پایش دمای سطحی است.