تاثیر خودگویی مثبت بر افزایش اعتمادبه نفس و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان

عملکرد تحصیلی دانش آموزان و دانشجویان تحت تاثیر عوامل شناختی، هیجانی و رفتاری متعددی قرار دارد که یکی از مهم ترین آن ها، باورهای فرد نسبت به خود و توانایی هایش است. در این میان، خودگویی مثبت به عنوان یکی از مولفه های مهم رویکرد شناختی–رفتاری، نقش موثری در شکل گیری اعتمادبه نفس، تنظیم هیجانات و بهبود عملکرد تحصیلی ایفا می کند. خودگویی مثبت به گفت وگوهای درونی سازنده ای اطلاق می شود که فرد از طریق آن ها افکار منفی، ناکارآمد و تضعیف کننده را شناسایی کرده و با افکار واقع بینانه، امیدبخش و تقویت کننده جایگزین می نماید. پژوهش های روان شناختی نشان می دهند دانش آموزانی که از الگوهای خودگویی مثبت استفاده می کنند، در مواجهه با چالش های تحصیلی نظیر امتحانات، تکالیف دشوار و رقابت های آموزشی، اضطراب کمتری تجربه کرده و سطح بالاتری از اعتمادبه نفس تحصیلی از خود نشان می دهند. این فرآیند موجب افزایش تمرکز، پایداری در انجام فعالیت های درسی، انگیزش درونی و در نهایت ارتقای عملکرد تحصیلی می شود. در مقابل، خودگویی منفی می تواند به تضعیف اعتمادبه نفس، افزایش اضطراب، اجتناب از تلاش و افت تحصیلی منجر گردد. هدف این مقاله بررسی نقش خودگویی مثبت در افزایش اعتمادبه نفس و تبیین تاثیر آن بر عملکرد تحصیلی دانش آموزان است. در این راستا، با تکیه بر یافته های پژوهشی معتبر و چارچوب های نظری روان شناسی شناختی–رفتاری، ارتباط میان خودگویی مثبت، باورهای خودکار، اعتمادبه نفس و موفقیت تحصیلی مورد تحلیل قرار می گیرد. نتایج این مطالعه می تواند مبنایی علمی برای طراحی برنامه های آموزشی، مداخلات مشاوره ای و راهکارهای عملی در محیط های آموزشی فراهم آورد و به ارتقای سلامت روان و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان کمک نماید.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: خودگویی مثبت ، اعتمادبه نفس تحصیلی ، عملکرد تحصیلی ، روان شناسی شناختی–رفتاری ، افکار خودکار ، انگیزش تحصیلی