العه ی نقش خودآگاهی و الگوهای شخصیتی در پرورش یادگیری خودتنظیم گر میان فراگیران در محیط های آموزشی بومی

پژوهش حاضر با هدف تحلیل نقش بنیادین خودآگاهی در ارتقای کیفیت یادگیری و رشد ابعاد شخصیتی دانش آموزان صورت گرفته است. در عصر تحول گرای آموزش، یادگیری موثر صرفا به انتقال اطلاعات محدود نیست، بلکه نیازمند فعال سازی سازوکارهای درونی و شناختی فراگیران است. در این مطالعه، خودآگاهی به عنوان محور تنظیم فرآیندهای یادگیری خودتنظیم گر (Self-Regulated Learning) در سه مرحله ی پیش بینی، اجرا و بازنگری مورد واکاوی قرار گرفت. یافته ها نشان می دهند ضعف در خودآگاهی به طور مستقیم با به کارگیری راهبردهای سطحی یادگیری، کاهش تمرکز و افزایش واکنش های محیطی ارتباط دارد. از سوی دیگر، خودآگاهی موثر بستر شکل گیری هویت شخصی سالم، مدیریت هیجانات و تقویت مسئولیت پذیری اخلاقی را فراهم می سازد. تحلیل نتایج بیانگر آن است که تلفیق برنامه های مبتنی بر خودآگاهی در محتوای درسی، می تواند همزمان موجب بهبود عملکرد تحصیلی و تعالی شخصیت دانش آموزان گردد. بر اساس این یافته ها، پیشنهاد می شود در پژوهش های آینده بر طراحی ابزارهای بومی سنجش خودآگاهی و مداخلات آموزشی مبتنی بر ذهن آگاهی و بازتاب درونی تمرکز شود.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: خودآگاهی ، یادگیری خودتنظیم گر ، رشد شخصیتی ، دانش آموزان ، هوش هیجانی.