کلاس درس امن؛ پیش نیاز یادگیری عمیق و پایدار

در عصر حاضر، پارادایم های آموزشی از رویکردهای رفتارگرایانه محض به سمت رویکردهای سازنده گرا و شناختی-اجتماعی تغییر جهت داده اند. در این میان، مفهوم «کلاس درس امن» به عنوان بستر حیاتی و پیش نیاز غیرقابل انکار برای دستیابی به یادگیری عمیق و پایدار مطرح شده است. کلاس درس امن فراتر از امنیت فیزیکی، به معنای ایجاد فضایی است که در آن دانش آموزان از نظر روانی، عاطفی و اجتماعی احساس امنیت کرده و بدون ترس از قضاوت، تمسخر یا تنبیه، قادر به ریسک پذیری علمی، ابراز وجود و تعامل سازنده باشند. این مقاله با بررسی مبانی عصب شناختی و روان شناختی یادگیری، استدلال می کند که استرس و اضطراب ناشی از محیط ناامن، با فعال سازی سیستم لیمبیک مغز، عملا دسترسی به قشر پیش پیشانی (مرکز تفکر انتقادی و حل مسئله) را مسدود می کند. ما در این پژوهش جامع، ضمن تبیین رابطه میان امنیت روانی و کارکردهای اجرایی مغز، به نقش محوری معلم در خلق دلبستگی ایمن، اهمیت تعاملات همسالان، تاثیر معماری و چیدمان کلاس، و همچنین ضرورت بازنگری در شیوه های ارزشیابی می پردازیم. هدف نهایی، ارائه یک چارچوب نظری و عملی برای تبدیل کلاس های درس به محیط هایی است که در آن ها اشتباه کردن نه تنها مجاز، بلکه بخشی ضروری از فرایند یادگیری تلقی می شود.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: امنیت روانی ، یادگیری عمیق ، علوم اعصاب تربیتی ، محیط یادگیری سازنده گرا ، رابطه معلم-دانش آموز ، ارزشیابی توصیفی ، تاب آوری تحصیلی.