چرا بازی همیشه ابزار یادگیری موثر نیست؟ یک بررسی تربیتی

بازی، در طول دهه های اخیر، به عنوان یک رویکرد جذاب و موثر در حوزه تعلیم و تربیت، به ویژه در آموزش های ابتدایی و پیش دبستانی، مورد توجه فزاینده ای قرار گرفته است. نظریه پردازان برجسته ای همچون پیاژه و ویگوتسکی، نقش حیاتی بازی در رشد شناختی، اجتماعی و عاطفی کودکان را تاکید کرده اند. با این حال، تجربه عملی در محیط های مدرسه ای و تحلیل انتقادی شواهد، نشان می دهد که کاربرد صرف یا مکانیکی بازی، لزوما به یادگیری عمیق و پایدار منجر نمی شود. این مقاله پژوهشی با رویکرد علوم تربیتی و تمرکز بر آموزش مدرسه ای، به بررسی انتقادی این پیش فرض می پردازد که بازی همواره ابزار یادگیری موثر است. تمرکز اصلی بر شناسایی موانع و کاستی هایی است که اثربخشی بازی درمانی-آموزشی را محدود می سازد. این موانع شامل عدم همسویی بازی با اهداف یادگیری خاص، طراحی ناکافی بازی ها، فقدان تسهیل گری معنادار توسط معلم، و تفاوت های فردی در سبک های یادگیری است. یافته های این بررسی نشان می دهند که کلید تبدیل بازی به یادگیری موثر، نه صرفا اجرای فعالیت بازی گونه، بلکه ادغام هدفمند، مبتنی بر نظریه های یادگیری و مبتنی بر شواهد، در بافتار آموزشی است. نتیجه گیری می شود که اثربخشی بازی تابعی از کیفیت اجرای آن و تناسب آن با مراحل رشد شناختی و اهداف آموزشی تعیین شده است.

کلیدواژه ها:

بازی آموزشی ، یادگیری موثر ، علوم تربیتی ، آموزش مدرسه ای ، طراحی برنامه درسی ، تسهیل گری معلم