تاثیر برنامه های پرورشی بر سلامت روان و رفتار دانش آموزان

سلامت روان و رفتار سازگارانه دانش آموزان از مهم ترین مولفه های کیفیت نظام های آموزشی به شمار می رود و نقش برنامه های پرورشی در شکل دهی، تقویت و پیشگیری از آسیب های روانی رفتاری در این میان بسیار تعیین کننده است. برنامه های پرورشی، به عنوان بخشی مکمل و در عین حال اساسی در کنار برنامه های آموزشی، با تمرکز بر رشد همه جانبه فرد، زمینه بروز هیجان های مثبت، خودآگاهی، مسئولیت پذیری اجتماعی و رفتارهای اخلاقی را فراهم می کنند. پژوهش حاضر با هدف تبیین تاثیر برنامه های پرورشی بر سلامت روان و رفتار دانش آموزان، به بررسی ابعاد نظری و شواهد پژوهشی موجود در این حوزه می پردازد. یافته های مطالعات پیشین نشان می دهد که مشارکت فعال دانش آموزان در برنامه های پرورشی می تواند منجر به کاهش اضطراب، افسردگی، پرخاشگری و رفتارهای پرخطر شده و در مقابل، احساس تعلق، عزت نفس، مهارت های ارتباطی و سازگاری اجتماعی را افزایش دهد. همچنین این برنامه ها با ایجاد محیطی حمایتی و معنادار، نقش پیشگیرانه ای در برابر بروز مشکلات روان شناختی ایفا می کنند. در این مقاله تلاش شده است با نگاهی تحلیلی، جایگاه برنامه های پرورشی در ارتقای سلامت روان و بهبود رفتار دانش آموزان تبیین شده و بر ضرورت توجه سیاست گذاران و برنامه ریزان آموزشی به این حوزه تاکید شود. نتایج این بررسی می تواند مبنایی برای بازنگری در طراحی و اجرای برنامه های پرورشی با رویکرد سلامت محور در نظام های آموزشی فراهم آورد.واژگان کلیدیبرنامه های پرورشی، سلامت روان، رفتار دانش آموزان