بازآفرینی فرایند یاددهی–یادگیری در آموزش معاصر: از انتقال دانش تا ساخت معنا

تحولات گسترده اجتماعی، فرهنگی و فناورانه در سال های اخیر، نظام های آموزشی را با چالش های جدی در زمینه کارآمدی شیوه های سنتی آموزش مواجه کرده است. در چنین شرایطی، بازآفرینی فرایند یاددهی–یادگیری به عنوان ضرورتی اجتناب ناپذیر مطرح می شود. بازآفرینی آموزشی بر این اصل استوار است که یادگیری زمانی معنادار و پایدار خواهد بود که یادگیرنده در مرکز فرایند آموزش قرار گیرد و نقش فعالی در ساخت دانش ایفا کند. این رویکرد بر فاصله گرفتن از آموزش های حافظه محور و حرکت به سوی یادگیری عمیق، تعاملی و مسئله محور تاکید دارد. بازآفرینی شیوه های آموزش مستلزم بازنگری در نقش معلم، طراحی فعالیت های یادگیری منعطف، توجه به تفاوت های فردی یادگیرندگان و استفاده آگاهانه از راهبردهای نوین آموزشی است. در این چارچوب، یادگیری به فرآیندی پویا تبدیل می شود که در آن تجربه، تفکر، بازخورد و تامل نقش محوری دارند. مقاله حاضر با تمرکز بر مفهوم بازآفرینی آموزشی، تلاش می کند نشان دهد چگونه تغییر نگرش نسبت به یاددهی–یادگیری می تواند کیفیت آموزش را ارتقا داده و زمینه ساز رشد مهارت های شناختی، تحلیلی و خودتنظیمی در یادگیرندگان شود.واژگان کلیدی: بازآفرینی آموزشی، یاددهی–یادگیری، یادگیری عمیق، آموزش معاصر