بازاندیشی در کارکرد آموزش در عصر تغییر: از انتقال دانش تا کنشگری اجتماعی

تحولات اجتماعی پرشتاب عصر حاضر، آموزش را در موقعیتی تازه و چالش برانگیز قرار داده است؛ موقعیتی که در آن دیگر نمی توان آموزش را صرفا ابزاری برای انتقال دانش های تثبیت شده تلقی کرد. تغییر در ساختارهای اجتماعی، دگرگونی ارزش ها و هنجارها، گسترش فناوری های نوین و افزایش پیچیدگی مسائل انسانی، موجب شده اند که انتظارات از آموزش فراتر از حفظ محتوا و انباشت اطلاعات باشد. در چنین شرایطی، آموزش نیازمند رویکردی است که بتواند هم زمان با تغییرات اجتماعی حرکت کند و یادگیرندگان را برای مواجهه آگاهانه، انعطاف پذیر و مسئولانه با این تغییرات آماده سازد. این مقاله با تمرکز بر مفهوم آموزش پویا، به تبیین ضرورت گذار از آموزش های ایستا به الگوهای یادگیری کنشگرانه و معنا محور می پردازد. آموزش پویا به عنوان رویکردی مبتنی بر تعامل، تجربه، مشارکت اجتماعی و یادگیری فعال، می تواند نقش موثری در کاهش شکاف میان آموزش و واقعیت های اجتماعی ایفا کند. در این چارچوب، یادگیری نه فرایندی منفعل و خطی، بلکه تجربه ای پویا و مستمر تلقی می شود که در بستر جامعه شکل می گیرد. مقاله حاضر تلاش می کند نشان دهد که آموزش پویا، افزون بر پاسخ گویی به نیازهای فردی یادگیرندگان، ظرفیت آن را دارد که به ابزاری برای ارتقای آگاهی اجتماعی، تقویت تفکر انتقادی و پرورش شهروندانی توانمند در جامعه متحول امروز تبدیل شود.واژگان کلیدیآموزش پویا، تغییرات اجتماعی، کنشگری آموزشی