آموزش در بستر جامعه متغیر: گذار از ثبات آموزشی به یادگیری سازگارانه

تحولات اجتماعی گسترده و پیوسته، آموزش را با شرایطی روبه رو ساخته است که در آن دیگر نمی توان به الگوهای ثابت، خطی و مبتنی بر انتقال صرف دانش اتکا کرد. تغییر در ساختارهای اجتماعی، تنوع فزاینده فرهنگی، پیچیده تر شدن روابط انسانی و رشد سریع فناوری های نوین، انتظارات تازه ای از کارکرد آموزش پدید آورده اند. در چنین فضایی، آموزش ناگزیر است از چارچوب های ایستا فاصله بگیرد و به سوی رویکردهایی حرکت کند که توان سازگاری، انعطاف پذیری و پاسخ گویی به شرایط متغیر را داشته باشند. آموزش پویا به عنوان یکی از مهم ترین این رویکردها، یادگیری را فرایندی زنده، تعاملی و وابسته به زمینه اجتماعی تلقی می کند. در این نگاه، آموزش نه تنها ابزاری برای انتقال دانش، بلکه بستری برای پرورش توانمندی های شناختی، اجتماعی و کنشگرانه افراد است. مقاله حاضر با تمرکز بر جایگاه آموزش پویا در بستر جامعه متحول، تلاش می کند نشان دهد که حرکت به سوی یادگیری سازگارانه می تواند شکاف میان آموزش و واقعیت های اجتماعی را کاهش داده و زمینه ساز ارتقای معنا داری، کارآمدی و پایداری فرایند یادگیری شود.واژگان کلیدیآموزش پویا، جامعه متغیر، یادگیری سازگارانه