جایگاه خلاقیت و نوآوری در توسعه نظام های یاددهی–یادگیری

خلاقیت و نوآوری از عناصر اساسی توسعه و تحول نظام های یاددهی–یادگیری محسوب می شوند و نقش مهمی در ارتقای کیفیت آموزش و یادگیری دارند. در جهان معاصر که تغییرات فناورانه، اجتماعی و اقتصادی با سرعت بالایی رخ می دهد، نظام های آموزشی نیازمند رویکردهای انعطاف پذیر و مبتنی بر نوآوری هستند تا بتوانند یادگیرندگان را برای مواجهه با چالش های پیچیده آماده کنند. خلاقیت نه تنها مهارت های حل مسئله و تفکر انتقادی را تقویت می کند، بلکه توانایی تولید ایده های نو و راهکارهای کاربردی را در دانش آموزان و معلمان افزایش می دهد. نوآوری نیز با ارائه روش های تدریس جدید، بهره گیری از فناوری های آموزشی و بازطراحی محتوا و روش های یاددهی–یادگیری، امکان ارتقای اثربخشی فرآیندهای آموزشی را فراهم می آورد. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی–تحلیلی به بررسی جایگاه خلاقیت و نوآوری در توسعه نظام های یاددهی–یادگیری می پردازد و عوامل موثر بر گسترش این ظرفیت ها در محیط های آموزشی را تحلیل می کند. یافته ها نشان می دهد که ایجاد فرهنگ خلاقیت، پذیرش نوآوری، ارتقای مهارت های حرفه ای معلمان و بهره گیری از فناوری های نوین از مهم ترین عوامل توسعه یادگیری پویا و مشارکتی هستند. این پژوهش بر اهمیت تدوین سیاست ها و برنامه های آموزشی تاکید دارد که قابلیت انعطاف و نوآوری را ارتقا می دهند و محیط آموزشی فعال، جذاب و پاسخگو به نیازهای یادگیرندگان ایجاد می کنند.واژگان کلیدیخلاقیت، نوآوری، نظام یاددهی–یادگیری، توسعه آموزشی، یادگیری پویا