نقش خلاقیت و نوآوری در تحول و بهبود نظام های یاددهی–یادگیری: رویکردی جامع به فرآیندهای آموزشی

خلاقیت و نوآوری به عنوان عناصر بنیادین در تحول نظام های آموزشی، توانایی ارتقای کیفیت یاددهی–یادگیری را دارند و موجب شکل گیری محیط های آموزشی فعال، جذاب و مشارکتی می شوند. در عصر حاضر که تغییرات اجتماعی، فناورانه و اقتصادی با سرعت بالایی رخ می دهد، نظام های آموزشی سنتی دیگر پاسخگوی نیازهای متنوع یادگیرندگان نیستند و ضرورت بازنگری در برنامه ها، محتوا و روش های تدریس بیش از پیش احساس می شود. پژوهش های اخیر نشان می دهند که خلاقیت موجب افزایش مهارت های حل مسئله، تفکر انتقادی، انعطاف پذیری ذهنی و توانایی تولید ایده های کاربردی در یادگیرندگان می شود، در حالی که نوآوری با به کارگیری ایده های نو در فرآیندهای تدریس و یادگیری، اثربخشی نظام آموزشی را افزایش می دهد. ترکیب این دو عامل، محیط یادگیری را به فضایی پویا تبدیل می کند که در آن یادگیرندگان فعالانه در فرآیندهای یاددهی–یادگیری مشارکت می کنند و مهارت های فردی و اجتماعی خود را توسعه می دهند. پژوهش حاضر با استفاده از روش توصیفی–تحلیلی به بررسی جایگاه خلاقیت و نوآوری در نظام های یاددهی–یادگیری پرداخته و عوامل موثر بر تقویت این ظرفیت ها را شناسایی می کند. نتایج نشان می دهد که آموزش حرفه ای معلمان، بهره گیری از فناوری های نوین، طراحی محیط های یادگیری انعطاف پذیر و ایجاد فرهنگ سازمانی باز، از مهم ترین عوامل توسعه نوآوری در آموزش هستند. پژوهش همچنین تاکید دارد که بازطراحی برنامه های درسی و ارزیابی خلاقانه می تواند یادگیرندگان را به ارائه راهکارهای نوآورانه ترغیب کند و موجب ارتقای مهارت های مورد نیاز قرن بیست و یکم شود.واژگان کلیدیخلاقیت، نوآوری، تحول آموزشی، یادگیری پویا، توسعه مهارت های یادگیرندگان