بازتعریف یاددهی–یادگیری با محوریت خلاقیت و نوآوری: راهبردی برای تحول آموزشی پایدار

خلاقیت و نوآوری به عنوان دو عامل کلیدی در تحول نظام های یاددهی–یادگیری شناخته می شوند و نقش بسزایی در بهبود کیفیت آموزش و توسعه مهارت های دانش آموزان دارند. با توجه به تغییرات سریع اجتماعی، فناورانه و اقتصادی، نظام های آموزشی سنتی دیگر توانایی پاسخگویی به نیازهای متنوع یادگیرندگان را ندارند و نیاز به بازنگری در روش ها، برنامه ها و ابزارهای یاددهی–یادگیری بیش از پیش احساس می شود. خلاقیت موجب پرورش تفکر انتقادی، مهارت حل مسئله و توانایی تولید ایده های نو در یادگیرندگان می شود، در حالی که نوآوری زمینه را برای کاربرد عملی این ایده ها و تحول در فرآیندهای آموزشی فراهم می آورد. بهره گیری همزمان از خلاقیت و نوآوری منجر به شکل گیری محیط یادگیری فعال، مشارکتی و انعطاف پذیر می شود که در آن دانش آموزان مهارت های شناختی، اجتماعی و حرفه ای خود را توسعه می دهند. پژوهش حاضر با استفاده از رویکرد توصیفی–تحلیلی به بررسی جایگاه خلاقیت و نوآوری در نظام های یاددهی–یادگیری پرداخته و عوامل موثر بر توسعه این ظرفیت ها را شناسایی کرده است. یافته ها نشان می دهد که آموزش حرفه ای معلمان، ایجاد فرهنگ سازمانی باز، به کارگیری فناوری های نوین و طراحی محیط های یادگیری انعطاف پذیر، از مهم ترین عوامل توسعه نوآوری و خلاقیت در فرآیندهای آموزشی هستند و می توانند یادگیرندگان را برای مواجهه با چالش های پیچیده زندگی و نیازهای آینده آماده کنند.واژگان کلیدی:خلاقیت، نوآوری، تحول آموزشی، یادگیری فعال، توسعه مهارت های یادگیرنده