پرورش خلاقیت و نوآوری در نظام های آموزشی: راهبردی برای یاددهی–یادگیری پویا و موثر

خلاقیت و نوآوری در نظام های آموزشی به عنوان محرک های اصلی تحول و بهبود کیفیت یاددهی–یادگیری شناخته می شوند. این دو عامل، ظرفیت یادگیرندگان را برای حل مسائل به روش های نوین، تولید ایده های کاربردی و تفکر انتقادی ارتقا می دهند و زمینه لازم برای یادگیری فعال، مشارکتی و انعطاف پذیر را فراهم می آورند. با توجه به تغییرات سریع اجتماعی، فناورانه و اقتصادی، محیط های آموزشی سنتی دیگر قادر به پاسخگویی به نیازهای متنوع یادگیرندگان نیستند و لازم است برنامه ها، روش ها و ارزیابی های آموزشی بازطراحی شوند. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی–تحلیلی به بررسی نقش خلاقیت و نوآوری در توسعه نظام های یاددهی–یادگیری پرداخته است و عوامل موثر بر تقویت این ظرفیت ها را شناسایی کرده است. نتایج نشان می دهد که توانمندسازی معلمان، طراحی محیط های یادگیری انعطاف پذیر، ایجاد فرهنگ سازمانی حمایت کننده نوآوری و بهره گیری از فناوری های نوین، اصلی ترین عوامل موثر در ارتقای خلاقیت و نوآوری هستند و می توانند یادگیرندگان را برای مواجهه با چالش های پیچیده و نیازهای آینده آماده کنند. این یافته ها بر اهمیت بازنگری در برنامه های آموزشی و روش های ارزیابی تاکید دارند و نشان می دهند که توسعه خلاقیت و نوآوری می تواند نظام های آموزشی را به محیطی پویا و آینده نگر تبدیل کند.واژگان کلیدی:خلاقیت، نوآوری، یادگیری فعال، تحول آموزشی، مهارت های قرن بیست و یکم