پرورش همدلی از طریق داستان گویی تعاملی: تجربه ای عملی در کلاس های ابتدایی

پرورش همدلی در کودکان ابتدایی با چالش هایی همچون تمرکز صرف بر محتوای شناختی و نادیده گرفتن ابعاد عاطفی-اجتماعی در نظام آموزشی مواجه است. این پژوهش با هدف تدوین چارچوب عملیاتی برای پرورش همدلی از طریق داستان گویی تعاملی در کلاس های ابتدایی انجام شد. روش تحقیق به صورت کتابخانه ای و توصیفی-تحلیلی با جست وجوی نظام مند در پایگاه های اطلاعاتی معتبر ایرانی در بازه زمانی ۱۳۸۵ تا ۱۴۰۴ و تحلیل محتوای کیفی متون انجام پذیرفت. یافته ها نشان داد داستان گویی تعاملی از طریق سه مکانیسم موثرشبیه سازی ذهنی، ایجاد فضای امن روانی و تقویت گفتار درونی همدلانه بر رشد همدلی تاثیرگذار است. مولفه های ساختاری موثر شامل چندلایه بودن شخصیت ها، بازبودن روایت، مشارکت چندحسی و بازخورد همتایان شناسایی شد. این روش در مقایسه با داستان خوانی سنتی، تاثیر بیشتری بر همدلی عاطفی (۲.۳ برابر) و رفتاری (۱.۸ برابر) داشت. نتایج حاکی از آن است که داستان گویی تعاملی با طراحی ساختاریافته و تطبیق با بستر فرهنگی ایرانی، می تواند به عنوان ابزاری کارآمد برای تبدیل همدلی از مفهومی انتزاعی به مهارتی قابل آموزش در کلاس های ابتدایی مورد استفاده قرار گیرد