رابطه خودکارآمدی معلم با سواد عاطفی دانش آموزان و عملکرد آن ها در محیط های گروهی

خودکارآمدی معلمان به عنوان یکی از مولفه های کلیدی در کیفیت فرایند آموزش، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری ابعاد مختلف رشد شناختی، عاطفی و اجتماعی دانش آموزان ایفا می کند. در سال های اخیر، توجه پژوهش های آموزشی از تمرکز صرف بر پیشرفت تحصیلی به سوی ابعاد عاطفی و اجتماعی یادگیری، از جمله سواد عاطفی و توانایی تعامل موثر در محیط های گروهی، معطوف شده است. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین خودکارآمدی معلم، سواد عاطفی دانش آموزان و عملکرد آن ها در فعالیت های گروهی انجام شده است.این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی است. جامعه آماری پژوهش را دانش آموزان دوره متوسطه و معلمان آنان تشکیل دادند که نمونه پژوهش به روش نمونه گیری مناسب انتخاب شد. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه های استاندارد خودکارآمدی معلم، سواد عاطفی دانش آموزان و ارزیابی عملکرد گروهی بود. داده ها با استفاده از روش های آماری توصیفی و استنباطی مورد تحلیل قرار گرفت.یافته های پژوهش نشان داد که بین خودکارآمدی معلمان و سطح سواد عاطفی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج حاکی از آن بود که افزایش خودکارآمدی معلم، به طور غیرمستقیم موجب بهبود عملکرد دانش آموزان در فعالیت های گروهی می شود. دانش آموزانی که معلمان آن ها از سطح بالاتری از خودکارآمدی برخوردار بودند، توانایی بیشتری در درک و مدیریت هیجانات، همدلی، همکاری و حل تعارض در محیط های گروهی از خود نشان دادند.در مجموع، نتایج این پژوهش بر اهمیت تقویت خودکارآمدی معلمان به عنوان عاملی اثرگذار در ارتقای سواد عاطفی دانش آموزان و بهبود کیفیت تعاملات گروهی آنان تاکید دارد. توجه به آموزش های حرفه ای معلمان در حوزه مهارت های عاطفی–اجتماعی می تواند گامی موثر در بهبود فضای یادگیری و ارتقای عملکرد جمعی دانش آموزان باشد.کلیدواژه ها: خودکارآمدی معلم، سواد عاطفی دانش آموزان، عملکرد گروهی، تعامل اجتماعی، آموزش و یادگیری