بازسازی پارادایم یادگیری حرکتی در بستر هم کنشی انسان–ماشین: رویکردی انتقادی–سیستمی در تربیت بدنی

تحولات فناورانه اخیر، به ویژه در حوزه سیستم های هوشمند، هوش مصنوعی و فناوری های پوشیدنی، موجب تغییرات بنیادین در فرآیند یادگیری حرکتی و تربیت بدنی شده است. هم کنشی انسان–ماشین به عنوان یکی از مولفه های کلیدی این تحول، زمینه ای نوین برای بازاندیشی در پارادایم های سنتی یادگیری حرکتی فراهم کرده است. پارادایم های کلاسیک، غالبا بر آموزش خطی، کنترل از بالا به پایین و نقش منفعل یادگیرنده تاکید داشته اند، در حالی که محیط های نوین مبتنی بر هم کنشی انسان–ماشین، یادگیری را به فرآیندی پویا، غیرخطی و سیستمی تبدیل کرده اند.این پژوهش با رویکردی تحلیلی–انتقادی، به بازسازی پارادایم یادگیری حرکتی در بستر هم کنشی انسان–ماشین در تربیت بدنی می پردازد. چارچوب نظری پژوهش بر مبنای رویکرد سیستمی و دیدگاه های نوین یادگیری بدن مند استوار است که یادگیری حرکتی را حاصل تعامل مستمر میان انسان، ماشین و محیط می داند. در این چارچوب، ماشین نه به عنوان جایگزین مربی، بلکه به عنوان یک عامل تعاملی و تسهیل گر یادگیری در نظر گرفته می شود که می تواند با ارائه بازخوردهای تطبیقی، تجربه یادگیری را غنی تر سازد.