ژئوپلیتیک نوظهور، سیاست همسایگی جمهوری اسلامی ایران؛ علل و نمودها

سیاست همسایگی و شرق گرایی یک راهبرد استراتژیک در سیاست خارجی ج.ا.ا محسوب می شود که به عنوان فضایی مجزا و در تقابل با هژمونی گرایی آمریکا و کشورهای غربی در نظر گرفته شده است. این تحقیق به بررسی علت اساسی توجه و اهمیت دادن به سیاست همسایگی  و نمودهای آن در سیاست خارجی می پردازد. این مطالعه با استفاده از روش توصیفی تحلیلی، به بررسی عناصر کلیدی مانند ایجاد موازنه با غرب، تغییرات در جریان های مالی از غرب به آسیا، وابستگی آمریکا به تحریم های اقتصادی، تحولات ژئوپولیتیک، از جمله تغییر در اتحادهای سنتی خاورمیانه، ظهور بازیگران غیردولتی و فراملی، پیمان ابراهیم و تقابل با محور مقاومت، بحران غزه و بحران سوریه و تاکید بر چندجانبه گرایی و امنیت منطقه ای می پردازد. یافته ها نشان می دهند که این عوامل به طور جمعی مهمترین علت اتخاذ سیاست همسایگی و شرق گرایی جمهوری اسلامی ایران هستند که امکان هم راستایی با کشورهای همسایه در مسائل بین المللی را در میان محدودیت های قابل توجهی که نظام بین المللی و محیط منطقه ای ایجاد نموده، فراهم می آورند. در نهایت، این تحقیق پتانسیل سیاست همسایگی ایران را برای مقابله با این چالش ها و بهبود روابط خارجی اش مورد تاکید قرار می دهد.

کلیدواژه ها:

سیاست همسایگی ، ایران ، اقتصاد ، موازنه قوا ، ژئوپلیتیک نوظهور