نقش اقتصاد رفتاری در ارتقاء شاخص های اعتماد عمومی و توسعه پایدار در ایران

در حالی که نظریه های اقتصادی کلاسیک بر فرض وجود انسان هایی منطقی و محاسبه گر استوارند، رفتار واقعی انسان ها در دنیای واقعی نشان می دهد که افراد اغلب تحت تاثیر احساسات، اطلاعات ناقص و ضعف در کنترل نفس تصمیم گیری می کنند. اقتصاد رفتاری، به عنوان یک حوزه میان رشته ای که از روان شناسی، جامعه شناسی و علوم شناختی بهره می گیرد، تلاش دارد تصمیم گیری های اقتصادی را در بستری واقعی و انسان محور تحلیل کند. یکی از مهم ترین کاربردهای این رویکرد، نقش آن در شکل گیری و بازسازی اعتماد عمومی است؛ عاملی اساسی برای دستیابی به توسعه اقتصادی و اجتماعی پایدار. در بستر ایران امروز، که با چالش های اجتماعی و نهادی و کاهش اعتماد عمومی مواجه است، درک این پیوند اهمیتی ویژه می یابد. این پژوهش با استفاده از روش تحلیل نظری و اسنادی، به بررسی چگونگی تاثیر اقتصاد رفتاری بر تقویت اعتماد عمومی و تسهیل مسیر توسعه پایدار ملی می پردازد. یافته ها حاکی از آن است که اجرای سیاست های رفتاری از جمله طراحی تلنگرهای هدفمند، بهبود معماری انتخاب و کاهش سوگیری های شناختی، می تواند شهروندان را به تصمیم گیری های مطلوب تر هدایت کرده و اعتماد آن ها به نهادهای سیاست گذار را افزایش دهد. در پایان، پیشنهادهایی برای بهره گیری عملی از ظرفیت های اقتصاد رفتاری در بهبود حکمرانی اقتصادی، کاهش نابرابری های اجتماعی و تقویت سرمایه اجتماعی ارائه شده است که می تواند در راستای توسعه پایدار اجرا شود.

کلیدواژه ها:

اقتصاد رفتاری ، اعتماد عمومی ، توسعه پایدار ، تلنگرهای رفتاری ، حکمرانی اقتصادی