ارزش گذاری دارایی های زیستی: ادغام مدل های رشد بیولوژیک با حسابداری ارزش منصفانه در بنگاه های کشاورزی و دامی

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر ادغام شاخص های بیومتریک (زیست سنجی) و مدل های رشد بیولوژیک بر دقت برآوردهای ارزش منصفانه در حسابداری دارایی های زیستی (مطابق با استاندارد حسابداری شماره ۲۶ ایران و IAS ۴۱ جهانی) انجام شده است. مسئله اصلی پژوهش، شکاف موجود میان واقعیت های فیزیولوژیک رشد موجودات زنده و مدل های ایستای مالی است که منجر به ارائه اطلاعات غیرقابل اتکا در صورت های مالی می شود. روش پژوهش از نوع ترکیبی (آمیخته) است که در بخش کمی از داده های مالی و بیولوژیک (نرخ رشد وزن، ضریب تبدیل غذایی و شاخص سلامت) ۴۵ شرکت کشاورزی و دامپروری پذیرفته شده در بورس و فرابورس تهران طی سال های ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۲ استفاده شده و در بخش کیفی با ۱۵ خبره مالی و زیست شناسی مصاحبه صورت گرفته است. یافته های کلیدی نشان داد که همبستگی معناداری بین استفاده از مدل های رشد غیرخطی (مانند مدل ون برتالانفی) و کاهش خطای برآورد ارزش منصفانه وجود دارد. همچنین نتایج نشان داد که حسابداری سنتی مبتنی بر بهای تمام شده، قادر به انعکاس «دگرگونی زیستی» به عنوان ماهیت اصلی دارایی های کشاورزی نیست. در نهایت، پژوهش پیشنهاد می کند که استانداردهای حسابداری الزاماتی را برای افشای مفروضات بیولوژیک زیربنای ارزش گذاری ایجاد کنند.

کلیدواژه ها:

دارایی های زیستی ، استاندارد حسابداری ۲۶ ، دگرگونی زیستی ، ارزش منصفانه ، شاخص های بیومتریک ، حسابداری کشاورزی.