نقش آموزش در اندیشه سیاسی روسو: رابطه بین انسانیت و شهروندی

چکیده:این مقاله به تامل در مورد آموزش و اندیشه سیاسی در اثر برجسته روسو می پردازد. این جستجو خط استدلال هماهنگ را در متون روسو علیرغم تنوع موضوعاتی که به آنها پرداخته است، نشان داده و رابطه بین دو مفهوم یادشده را ردیابی می کند. این مقاله سعی دارد منطق چگونگی پیوند آموزش با نظام سیاسی توسط روسو —به عبارت دیگر، چگونگی پیوند انسانیت با مسئولیت های شهروندی انسان ها در سراسر حیات فکری او— را معرفی کند. بررسی این پرسش به روشن سازی پیوندی که تمام آثار روسو را به هم متصل می کند کمک کرده و درک مناسب تری از اندیشه های او ارائه می دهد. آیا روسو در این تلاش موفق بوده است یا خیر، مسئله ای بحث برانگیز است. پیش از روسو، متفکران دیگری نیز این رابطه را بررسی کرده بودند که برجسته ترین آنان افلاطون بود. به نظر می رسد روسو قصد داشت همه مردم قبل از ورود به جامعه از آموزش برخوردار شوند. او معتقد بود انسان ها نیاز دارند از طریق پرورش ارزش ها، از حالت طبیعی به جامعه گذار کنند. در ادامه مسیر افلاطون، روسو در پی تفسیر جامعه سیاسی جدیدی برای قرن جدید و جایگزینی آن با جامعه سیاسی فاسد پیشین بود. در تلاش برای پیوند آموزش و نظام سیاسی و استفاده از مفهوم کالبد سیاسی با تکیه بر شهودات شخصی خود، روسو با مشکلاتی روبرو شد که افلاطون به دقت از آنها اجتناب کرده بود.

کلیدواژه ها:

ژان ژاک روسو ، آموزش ، نظام سیاسی ، انسانیت ، شهروندی