مقایسه سطح SPO۲ بین انگشت دست و پای بیماران بستری شده در بخش ICU بیمارستان امام رضا (ع)

مقدمه: کنترل وضعیت اکسیژناسیون امری بسیار مهم در بیماران بستری در بخش ICU می باشد. پالس اکسی متری برای پایش بیماران بدحال به طور روتین مورد استفاده قرار می گیرد و نقش مهمی در کنترل بهتر علائم حیاتی بیماران دارد. استفاده از پروب مخصوص دیگر نقاط بدن و اهمیت تشخیص صحیح و سریع هیپوکسی به وسیله آنها و تطابق آن با یافته های پروب انگشت دست مورد توجه قرار گرفته است. هدف مطالعه حاضر، مقایسه سطح SPO۲ بین انگشت دست و پای بیماران بستری در بخش ICU به منظور بررسی میزان مشابهت نتایج به دست آمده از پروب های اندام فوقانی و تحتانی در این بیماران می باشد. روش اجرا: این مطالعه به صورت مقطعی بر روی ۱۰۰ بیمار بستری در بخش ICU بیمارستان امام رضا (ع) شامل ۴۶ مرد و ۵۴ زن با میانگین سنی ۴/۱۲±۳۴/۶۹ انجام گرفت. ویژگی های دموگرافیک، بالینی و همچنین اعداد به دست آمده پروب های پالس اکسی متری اندام فوقانی و تحتانی ثبت گردید. اطلاعات به دست آمده از پالس اکسی متری با استفاده از آزمون تی دانشجویی مورد مقایسه قرار گرفت. یافته ها: در مقایسه میزان SPO۲ اندام تحتانی با اندام فوقانی اختلاف معنی دار مشاهده نشد. در بررسی نتایج پالس اکسی متری بر اساس ویژگی های دموگرافیک و بالینی نیز اختلاف معنی داری میان نتایج اندام فوقانی و تحتانی دیده نشد. نتیجه گیری: با توجه به هم سویی نتایج بدست امده از پالس اکسی متری اندام های فوقانی و تحتانی، پیشنهاد می شود در بخش های ویژه، در صورت عدم دسترسی به اندام فوقانی به راحتی با متصل کردن پالس اکسی متر به اندام تحتانی، شاید بتوان درصد SPO۲ را با اطمینان، دقت و صحت بدست آورد.

کلیدواژه ها:

Pulse oximetry ، upper and lower extremities ، SPO۲ ، پالس اکسی متری ، اشباع اکسیژن خون محیطی ، اندام فوقانی ، اندام تحتانی