استرس شغلی و ارتباط آن با فرسودگی شغلی در میان کارکنان دیسپچ و اورژانس پیش بیمارستانی استان مازندران، ۲۰۲۴

سابقه و هدف: کارکنان مراکز فوریت های پزشکی به دلیل مواجهه ی مداوم با استرس شغلی، ممکن است در طولانی مدت دچار فرسودگی شغلی گردند که این خود بر کیفیت مراقبت های اورژانسی آنان تاثیر خواهد گذاشت. هدف از انجام مطالعه حاضر بررسی ارتباط استرس شغلی با فرسودگی شغلی در کارکنان عملیاتی اورژانس پیش بیمارستانی و مراکز دیسپچ استان مازندران است. مواد و روش ها: این پژوهش که از نوع مقطعی (توصیفی-تحلیلی) است با استفاده از نمونه گیری چند مرکزه، تعداد ۱۳۰ نفر از کارکنان فوریت های پزشکی و مراکز دیسپچ انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه جمعیت شناختی- طبی، استرس شغلی و فرسودگی شغلی استفاده شد. برای تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS نسخه ۲۰ استفاده شد. توصیف داده ها با استفاده از فراوانی و درصد فراوانی و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های پارامتریک تی مستقل و آنالیز واریانس، من ویتنی یو و کروسکال والیس انجام شد. سطح معنی داری تمامی آزمون ها ۰۵/۰ در نظر گرفته شد. یافته ها: یافته های مطالعه نشان داد میانگین استرس شغلی کارکنان ۰۴/۲۳ ± ۶۵/۱۷۸ بود که بیانگر استرس شغلی متوسط تا شدید بود. همچنین میانگین فرسودگی شغلی کارکنان برابر با ۹۳/۱۱ ± ۵/۶۴ به دست آمد که بیانگر فرسودگی شغلی کارکنان فوریت های پزشکی بود. آزمون همبستگی نشان داد بین استرس شغلی و فرسودگی شغلی، همبستگی مستقیم و معنی دار وجود دارد (۰۴۸/۰=p ؛ ۱۷۴/۰=r). استنتاج: از یافته های مطالعه نتیجه گیری می شود که کارکنان عملیاتی اورژانس استان مازندران از فرسودگی شغلی رنج می برند که با استرس شغلی آنها در ارتباط می باشد.

کلیدواژه ها:

Occupational stress ، Burnout ، Pre-hospital emergency staff ، Dispatch centers ، Mazandaran ، استرس شغلی ، فرسودگی شغلی ، کارکنان اورژانس پیش بیمارستانی ، مراکز دیسپچ ، مازندران