نقش شهرسازی در تاب آوری شهری در برابر بحران ها

تاب آوری شهری به عنوان توانایی شهرها در مقابله، تطبیق و بازسازی پس از بحران های طبیعی، اجتماعی و اقتصادی، یکی از موضوعات محوری در مطالعات شهرسازی معاصر به شمار می آید. شهرسازی، با نقش طراحی فضاهای شهری، زیرساخت ها، شبکه های حمل ونقل و کاربری های متنوع، می تواند به شکل موثری تاب آوری شهری را ارتقا دهد. این پژوهش با هدف بررسی نقش شهرسازی در افزایش تاب آوری شهری، به تحلیل مفهومی و تجربی عناصر کلیدی در شهرها پرداخته است. چارچوب نظری پژوهش بر اساس مدل تاب آوری شهری شامل انعطاف پذیری زیرساخت ها، تنوع کاربری و عملکرد، مشارکت اجتماعی و طراحی فضایی مقاوم شکل گرفته است. مرور ادبیات نشان می دهد که ترکیب مولفه های فیزیکی و اجتماعی، نقش اساسی در کاهش آسیب پذیری شهرها دارد، اما شکاف های پژوهشی در زمینه تلفیق این مولفه ها با سیاست گذاری و طراحی عملیاتی همچنان پابرجاست. نتایج تحلیل تجربی و مطالعات موردی، حاکی از آن است که شهرهایی با برنامه ریزی فضایی منسجم، شبکه های حمل ونقل انعطاف پذیر، فضاهای سبز گسترده و مشارکت فعال شهروندان، تاب آوری بالاتری در مواجهه با بحران ها نشان می دهند. یافته ها اهمیت استراتژیک تلفیق شهرسازی و تاب آوری را برای برنامه ریزان و تصمیم گیرندگان شهری برجسته می کند و مسیرهایی برای پژوهش های آینده در حوزه طراحی شهری مقاوم پیشنهاد می نماید.

کلیدواژه ها:

تاب آوری شهری ، شهرسازی ، طراحی شهری مقاوم ، بحران های شهری ، زیرساخت های انعطاف پذیر.