سبک های رهبری و تاثیر آن ها بر پیشرفت تحصیلی: نگاهی به نقش مدیران در مدارس

سازمان های آموزشی به عنوان پیچیده ترین نهادهای اجتماعی، نیازمند مدیرانی هستند که علاوه بر اشنایی با اصول مدیریتی، بر رفتار انسانی و اصول روانشناسی تسلط داشته باشند. مدیریت فرآیندی است که از طریق تاثیرگذاری بر فعالیت های افراد، برای دستیابی به اهداف مشترک تلاش می کند (رضاییان، ۱۳۹۰). در این میان، سبک رهبری مدیران به عنوان متغیری کلیدی، می تواند بستری برای رشد و تعالی یا مانعی برای پیشرفت باشد. ساعتچی (۱۳۹۴) معتقد است که کاربرد دانش روانشناسی توسط مدیران، کلید گشودن قفل انگیزه ها و نیازهای منابع انسانی است. از منظر روانشناسی شخصیت، ویژگی های درونی و نگرش های مدیران نقش تعیین کننده ای در نحوه تعامل با کارکنان و انتخاب سبک رهبری ایفا می کند (شولتز و شولتز، ۱۳۹۱؛ کریمی، ۱۳۹۵)پژوهش های نوین در حوزه مدیریت رفتار سازمانی نشان می دهند که رهبری صرفا یک فرآیند اداری نیست، بلکه دارای ابعاد معنوی و اخلاقی نیز هست. رضاییان (۱۳۹۴) در بحث مدیریت رفتار سازمانی، بر این نکته تاکید دارد که سبک های رهبری مدرن باید فراتر از دستورات سلسله مراتبی باشند و به دنبال ایجاد تعهد و درگیری قلبی کارکنان باشند. در همین راستا، توجه به مفاهیمی همچون سرمایه روان شناختی و معنویت در کار، افق های جدیدی را در مدیریت مدارس گشوده است. به طوری که پژوهش ها حاکی از آن است که تقویت ابعاد معنوی و اخلاقی در محیط کار، می تواند بستری برای ارتقای عملکرد و بهره وری فراهم کند (گل پرور، ۱۳۹۹؛ گودرزی و کریمی اراضی، ۱۳۹۰). این مقاله با تکیه بر مبانی نظری و پژوهش های تجربی، به تبیین نقش سبک های رهبری در پیشرفت تحصیلی و عملکرد شغلی می پردازد.

کلیدواژه ها:

سبکهای رهبری ، رهبری ، پیشرفت تحصیلی ، پیشرفت ، تحصیل