بازخورد سازنده معلم؛ کاتالیزور انگیزه و پیشرفت تحصیلی در فرآیند یاددهی-یادگیری

در چشم انداز آموزشی معاصر، گذار از ارزشیابی «پایانی و نمره محور» به ارزشیابی «تکوینی و فرآیندمحور»، جایگاه بازخورد (Feedback) را از یک ابزار اصلاحی صرف، به قلب تپنده تعامل معلم و دانش آموز ارتقا داده است. مقاله حاضر با هدف تبیین نقش محوری بازخورد سازنده در افزایش انگیزه درونی و بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان نگاشته شده است. با بهره گیری از چارچوب های نظری رفتارگرایی، شناخت گرایی و سازنده گرایی اجتماعی، این پژوهش نشان می دهد که بازخورد موثر، نه تنها اطلاعاتی در باب فاصله وضع موجود تا وضع مطلوب ارائه می دهد، بلکه با فعال سازی مکانیسم های فراشناختی و تنظیم هیجانی، حس شایستگی و خودمختاری را در یادگیرنده تقویت می کند. این نوشتار در ۸ بخش مجزا، ضمن واکاوی ماهیت بازخورد، انواع آن، و استراتژی های ارائه (مانند مدل ساندویچی و پیش خورد)، به بررسی رابطه دیالکتیکی میان بازخورد و باورهای انگیزشی (نظریه اسناد و ذهنیت رشد) می پردازد. یافته ها حاکی از آن است که بازخوردی که «توصیفی»، «به هنگام» و «معطوف به تکلیف» (و نه شخص) باشد، بالاترین ضریب تاثیر را در ارتقای یادگیری دارد. همچنین چالش های اجرایی نظیر محدودیت زمان و سواد سنجش معلمان نیز مورد نقد و بررسی قرار گرفته است.کلمات کلیدی: بازخورد سازنده، پیشرفت تحصیلی، انگیزه درونی، ارزشیابی تکوینی، خودتنظیمی، ذهنیت رشد، تعامل معلم و دانش آموز.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: بازخورد سازنده ، پیشرفت تحصیلی ، انگیزه درونی ، ارزشیابی تکوینی ، خودتنظیمی ، ذهنیت رشد ، تعامل معلم و دانش آموز.