کلاس درس به مثابه محیط رشد اجتماعی و عاطفی دانش آموز

در پارادایم های نوین آموزشی، مدرسه دیگر تنها مکانی برای انباشت دانش شناختی و محفوظات علمی نیست، بلکه به عنوان یک زیست بوم پیچیده اجتماعی و عاطفی شناخته می شود که شاکله شخصیت دانش آموز در آن قوام می یابد. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی و با بهره گیری از نظریه های روانشناسی تربیتی و جامعه شناسی آموزش و پرورش، به تبیین نقش کلاس درس به عنوان کانون اصلی رشد مهارت های اجتماعی و بلوغ عاطفی می پردازد. این پژوهش استدلال می کند که متغیرهای محیطی، تعاملات میان فردی، سبک مدیریت کلاس و برنامه درسی پنهان، تاثیری به مراتب عمیق تر از محتوای رسمی کتاب ها بر سرنوشت و بهزیستی آینده دانش آموزان دارند. با بررسی مفاهیمی چون «یادگیری اجتماعی-هیجانی» (SEL)، «دلبستگی به مدرسه» و «جو روانی-اجتماعی کلاس»، این مقاله راهکارهایی را برای تبدیل کلاس درس از یک محیط خشک و رقابتی به فضایی امن، تعاملی و حمایتگر ارائه می دهد. یافته ها نشان می دهد که همسویی رشد شناختی با رشد عاطفی، پیش شرط یادگیری پایدار است و نادیده انگاشتن بعد عاطفی، منجر به فرسایش تحصیلی و آسیب های اجتماعی خواهد شد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: یادگیری اجتماعی-هیجانی ، جو کلاس ، تعامل معلم و دانش آموز ، جامعه پذیری ، سلامت روان ، تربیت تمام ساحتی.