یادگیری پایدار؛ نقش تجربه و تعامل در آموزش مدرسه ای

نظام های آموزشی سنتی که بر پایه انتقال یک سویه دانش و حفظیات استوار هستند، با چالش بزرگی به نام «فراموشی سریع» و «عدم انتقال یادگیری» مواجه اند. در مقابل، پارادایم «یادگیری پایدار» تلاش دارد تا با درگیر کردن تمامی حواس و قوای شناختی دانش آموز، دانش را به بخشی از ساختار ذهنی و هویتی او تبدیل کند. این مقاله با رویکردی تحلیلی و مبتنی بر نظریات سازنده گرایی، به بررسی دو رکن اساسی یادگیری پایدار، یعنی «تجربه زیسته» و «تعامل اجتماعی» می پردازد. یافته های این پژوهش نشان می دهد که گذار از آموزش حافظه محور به آموزش تجربه محور، نیازمند بازطراحی محیط فیزیکی و روانی مدرسه، تغییر نقش معلم از دانای کل به تسهیل گر و جایگزینی ارزشیابی های کمی با سنجش های کیفی و عملکردی است. تعاملات کلامی و غیرکلامی در کلاس درس، نه به عنوان یک فعالیت جانبی، بلکه به عنوان بستر اصلی ساخت دانش معرفی می شوند که در آن مفاهیم انتزاعی از طریق دیالکتیک اجتماعی به ادراک عمیق تبدیل می گردند.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: یادگیری پایدار ، آموزش تجربه محور ، تعامل اجتماعی ، سازنده گرایی ، محیط یادگیری ، نقش معلم.