مدیریت یکپارچه آموزشی–اداری؛ راهبردی نوین برای ارتقای کیفیت آموزش

تحولات شتابان نظام های آموزشی در دهه های اخیر، ضرورت بازنگری در شیوه های مدیریت مدارس و سازمان های آموزشی را بیش از پیش آشکار ساخته است. یکی از رویکردهای نوین در پاسخ به این نیاز، مدیریت یکپارچه آموزشی–اداری است که با هدف ایجاد هماهنگی، هم افزایی و انسجام میان بخش های آموزشی و اداری طراحی شده است. این رویکرد بر این باور استوار است که کیفیت آموزش صرفا حاصل برنامه های درسی و فعالیت های آموزشی نیست، بلکه به شدت تحت تاثیر ساختارهای اداری، فرآیندهای پشتیبان، نظام تصمیم گیری و تعامل میان واحدهای مختلف سازمان آموزشی قرار دارد. مدیریت یکپارچه آموزشی–اداری تلاش می کند با حذف جزیره ای عمل کردن، کاهش تعارض های سازمانی و ایجاد جریان منسجم اطلاعات، زمینه ارتقای کیفیت یاددهی–یادگیری و افزایش بهره وری سازمان آموزشی را فراهم سازد. پژوهش های متعدد نشان می دهند که عدم هماهنگی میان بخش های آموزشی و اداری می تواند منجر به اتلاف منابع، کاهش انگیزش کارکنان، افت کیفیت خدمات آموزشی و نارضایتی ذی نفعان شود. در مقابل، استقرار مدیریت یکپارچه با تاکید بر همکاری بین بخشی، شفافیت وظایف، پاسخگویی و تصمیم گیری مشارکتی، نقشی کلیدی در بهبود عملکرد کلی سازمان های آموزشی ایفا می کند. این مقاله با رویکردی تحلیلی–توصیفی، به تبیین مفهوم مدیریت یکپارچه آموزشی–اداری، مبانی نظری آن و نقش آن در ارتقای کیفیت آموزش می پردازد.