تاثیر مشارکت دانش آموزان در فعالیت های پرورشی بر کاهش آسیب های اجتماعی در مدارس

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر مشارکت دانش آموزان در فعالیت های پرورشی بر کاهش آسیب های اجتماعی در مدارس متوسطه دوم شهرستان اسلام آباد غرب در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۴ انجام شد. روش پژوهش از نوع کاربردی و همبستگی بوده و جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان متوسطه دوم این شهرستان بود. با استفاده از نمونه گیری تصادفی طبقه ای، ۳۰۰ دانش آموز به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده ها با پرسشنامه های استاندارد مشارکت در فعالیت های پرورشی و شاخص های آسیب های اجتماعی جمع آوری شد و از روش های آماری توصیفی و استنباطی شامل میانگین، انحراف معیار، همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه برای تحلیل داده ها استفاده گردید. یافته ها نشان داد که مشارکت فعال دانش آموزان در فعالیت های پرورشی دارای رابطه منفی و معنادار با شاخص های آسیب های اجتماعی است و هرچه میزان مشارکت بیشتر باشد، رفتارهای پرخطر، خشونت، انزوای اجتماعی و افت تحصیلی کاهش می یابد. همچنین، فعالیت های گروهی، ورزشی و اجتماعی بیشترین تاثیر را در کاهش آسیب ها داشته اند. بر اساس نتایج، تقویت و تنوع برنامه های پرورشی، آموزش مربیان و معلمان، مشارکت والدین و ارزیابی مستمر اثر فعالیت ها از جمله راهکارهای موثر برای کاهش آسیب های اجتماعی در مدارس پیشنهاد شد. این پژوهش اهمیت فعالیت های پرورشی را به عنوان ابزاری موثر در ارتقای سلامت روانی و اجتماعی دانش آموزان نشان می دهد و می تواند راهنمای برنامه ریزان و مدیران آموزشی باشد.

کلیدواژه ها:

مشارکت دانش آموزان ، فعالیت های پرورشی ، آسیب های اجتماعی