تبیین نقش واسطه ای خودتنظیمی شناختی در رابطه بین سبک های یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در محیط های یادگیری ترکیبی

پژوهش حاضر به بررسی نقش واسطه ای خودتنظیمی شناختی در رابطه بین سبک های یادگیری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان در محیط های یادگیری ترکیبی می پردازد. با توجه به تحولات فناوری آموزشی و افزایش استفاده از محیط های یادگیری ترکیبی، فهم عوامل موثر بر پیشرفت تحصیلی اهمیت فراوانی یافته است. سبک های یادگیری به عنوان یکی از عوامل کلیدی در فرآیند یادگیری، می توانند اثرات متفاوتی بر موفقیت تحصیلی دانش آموزان داشته باشند. خودتنظیمی شناختی، توانایی برنامه ریزی، نظارت و ارزیابی یادگیری توسط خود دانش آموز، به عنوان یک عامل واسطه ای می تواند رابطه بین سبک یادگیری و پیشرفت تحصیلی را تبیین کند. یافته های این پژوهش نشان می دهد که خودتنظیمی شناختی نقش مهمی در تقویت اثر سبک های یادگیری بر پیشرفت تحصیلی دارد و دانش آموزانی که مهارت های بالای خودتنظیمی شناختی دارند، بهتر می توانند از محیط های یادگیری ترکیبی بهره مند شوند. نتایج این مطالعه می تواند برای معلمان، مدیران مدارس و پژوهشگران آموزشی در طراحی برنامه های آموزشی موثر و هدفمند در محیط های یادگیری ترکیبی مفید باشد.