نقش تعامل معلم - دانش آموزدرکاهش اضطراب تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی

اضطراب تحصیلی یکی از مهم ترین چالش های روان شناختی در دوره ابتدایی است که می تواند بر یادگیری، انگیزش و سلامت روان دانش آموزان تاثیر منفی بگذارد. در این میان، تعامل معلم–دانش آموز به عنوان یکی از عوامل اساسی در محیط آموزشی، نقش تعیین کننده ای در کاهش یا تشدید اضطراب تحصیلی ایفا می کند. هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش تعامل معلم–دانش آموز در کاهش اضطراب تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی با رویکردی کتابخانه ای و تحلیلی است. در این پژوهش، با استفاده از منابع علمی، کتاب ها، مقالات داخلی و خارجی و اسناد آموزشی مرتبط، ابعاد مختلف تعامل معلم–دانش آموز از جمله ارتباط عاطفی، حمایت روانی، شیوه های ارتباط کلامی و غیرکلامی، بازخورد آموزشی و سبک مدیریت کلاس مورد بررسی قرار گرفته است. یافته های حاصل از تحلیل منابع نشان می دهد که تعامل مثبت، حمایت گر و مبتنی بر احترام متقابل میان معلم و دانش آموز، می تواند احساس امنیت روانی، اعتمادبه نفس و انگیزش تحصیلی را در دانش آموزان تقویت کرده و در نتیجه به کاهش اضطراب تحصیلی منجر شود. همچنین، نتایج مطالعات مرورشده حاکی از آن است که معلمانی که از سبک تدریس مشارکتی، تشویق به جای تنبیه، بازخورد سازنده و ارتباط عاطفی موثر استفاده می کنند، محیطی آرام تر و کم تنش تر در کلاس ایجاد می نمایند. این محیط آموزشی می تواند زمینه رشد هیجانی و اجتماعی دانش آموزان را فراهم ساخته و از بروز اضطراب تحصیلی پیشگیری کند. در مجموع، می توان نتیجه گرفت که تعامل سازنده معلم–دانش آموز به عنوان یک عامل کلیدی در نظام آموزشی دوره ابتدایی، نقش مهمی در کاهش اضطراب تحصیلی دانش آموزان دارد. توجه به تقویت مهارت های ارتباطی معلمان و ایجاد روابط انسانی و حمایتی در کلاس های درس، می تواند به بهبود کیفیت آموزش و سلامت روان دانش آموزان ابتدایی کمک شایانی نماید.

کلیدواژه ها:

تعامل معلم–دانش آموز ، اضطراب تحصیلی ، حمایت ادراک شده ، سلامت روان دانش آموز ، خودکارآمدی