فناوری آموزشی و تحول در تعامل معلم– دانش آموز در مدارس مقطع ابتدایی

تحولات سریع فناوری در دهه های اخیر، نظام های آموزشی را با تغییرات بنیادینی مواجه ساخته و نقش فناوری آموزشی را در بهبود فرایند یاددهی–یادگیری پررنگ تر کرده است. یکی از مهم ترین حوزه های تاثیرگذاری فناوری آموزشی، تحول در تعامل معلم–دانش آموز، به ویژه در مدارس ابتدایی است؛ جایی که کیفیت ارتباط آموزشی نقش تعیین کننده ای در شکل گیری نگرش ها، مهارت ها و یادگیری پایدار دانش آموزان دارد. این مقاله با هدف بررسی نقش فناوری آموزشی در تغییر الگوهای تعامل معلم–دانش آموز در مدارس ابتدایی تدوین شده است. روش پژوهش به صورت توصیفی–تحلیلی بوده و با استفاده از منابع علمی، مقالات پژوهشی و اسناد معتبر داخلی و خارجی انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که به کارگیری ابزارهای فناوری آموزشی نظیر تخته های هوشمند، نرم افزارهای آموزشی، محتوای چندرسانه ای و محیط های یادگیری دیجیتال، موجب افزایش مشارکت فعال دانش آموزان، تقویت انگیزه یادگیری و تسهیل ارتباط دوسویه میان معلم و دانش آموز می شود. همچنین فناوری آموزشی امکان شخصی سازی فرایند یادگیری، توجه به تفاوت های فردی و افزایش بازخورد موثر را فراهم می سازد که این امر به بهبود کیفیت تعاملات آموزشی منجر می گردد. با این حال، نتایج نشان می دهد که تحقق کامل این تحول مستلزم فراهم سازی زیرساخت های فنی، توانمندسازی معلمان و طراحی هدفمند فعالیت های آموزشی مبتنی بر فناوری است. در نهایت، می توان نتیجه گرفت که فناوری آموزشی، در صورت استفاده آگاهانه و برنامه ریزی شده، می تواند به عنوان ابزاری موثر در ارتقای تعامل معلم–دانش آموز و بهبود کیفیت آموزش در مدارس ابتدایی نقش آفرینی کند.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، تعامل معلم–دانش آموز ، مدارس ابتدایی ، یادگیری فعال ، محیط های یادگیری دیجیتال