نقش معلمان در ایجاد محیط یادگیری حمایتگر از نظر روانی

محیط یادگیری حمایتگر از نظر روانی، یکی از عوامل بنیادین در رشد عاطفی، اجتماعی و تحصیلی دانش آموزان محسوب می شود. نقش معلم در شکل دهی چنین محیطی نه تنها در انتقال دانش، بلکه در ایجاد احساس امنیت، احترام، و پذیرش میان فراگیران تجلی پیدا می کند. معلمان با برخورداری از هوش هیجانی بالا، مهارت های ارتباطی موثر و درک تفاوت های فردی، می توانند فضایی فراهم کنند که دانش آموزان بدون ترس از قضاوت یا شکست، افکار و احساسات خود را بیان نمایند. در چنین فضایی، تعاملات مثبت، حس همدلی و مشارکت فعال افزایش یافته و انگیزش درونی برای یادگیری تقویت می شود.از دیدگاه روان شناسی تربیتی، حمایت روانی در محیط یادگیری شامل سه مولفه ی اصلی است: امنیت روانی، پشتیبانی هیجانی و ارتباط سازنده معلم–دانش آموز. معلمانی که به این مولفه ها توجه دارند، با استفاده از رویکردهای تدریس انسانی و ارتباطی، اضطراب های تحصیلی را کاهش داده، اعتمادبه نفس و تاب آوری روانی دانش آموزان را بهبود می بخشند. افزون بر این، چنین محیطی بستری مناسب برای رشد مهارت های حل مسئله، تصمیم گیری، و خودتنظیمی هیجانی فراهم می کند.ایجاد محیط یادگیری حمایتگر نیازمند دیدگاه جامع معلمان نسبت به آموزش است؛ به گونه ای که مدرسه نه صرفا محل یادگیری دروس، بلکه محیطی برای رشد شخصیت و شکوفایی روانی دانش آموزان تلقی شود. مربیان با مشارکت فعال در سیاست های مدرسه و همکاری با روان شناسان آموزشی، می توانند چارچوبی پایدار برای حمایت روانی در سراسر نظام آموزشی شکل دهند. در نهایت، تقویت توانمندی های هیجانی و تربیتی معلمان از طریق دوره های ضمن خدمت، ارزیابی های مبتنی بر روابط انسانی، و توجه به سلامت روان آنان، پیش زمینه ای مهم برای ایجاد و پایداری چنین محیطی است.بنابراین، معلم نقش محوری در تبدیل کلاس درس به فضایی دارد که یادگیری با احساس امنیت، آرامش و احترام متقابل همراه است. این امر، نه تنها عملکرد تحصیلی دانش آموزان را ارتقا می دهد، بلکه موجب رشد همه جانبه آنان در ابعاد روانی، اجتماعی و اخلاقی می گردد و از فرسودگی عاطفی و تحصیلی جلوگیری می کند.

کلیدواژه ها:

معلم ، محیط یادگیری حمایتگر ، امنیت روانی ، هوش هیجانی ، سلامت روان ، ارتباط معلم–دانش آموز ، انگیزش یادگیری ، تاب آوری روانی ، رشد اجتماعی ، آموزش انسانی