تحلیل نقش هم افزایی آموزش ادبیات فارسی، عربی و مفاهیم پایه ای ابتدایی بر تحقق اهداف تربیتی آموزش و پرورش

زبان و ادبیات فارسی و زبان عربی از مهم ترین ارکان برنامه درسی نظام آموزش و پرورش ایران به شمار می روند و نقشی اساسی در تحقق اهداف آموزشی، تربیتی، فرهنگی و دینی دارند. دوره ابتدایی به عنوان زیربنایی ترین مقطع تحصیلی، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری مهارت های زبانی، هویت فرهنگی و نگرش یادگیری دانش آموزان ایفا می کند. هدف این پژوهش، تحلیل نقش دبیران ادبیات فارسی و عربی و معلمان دوره ابتدایی در ایجاد هم افزایی میان آموزش زبان و تحقق اهداف کلان آموزش و پرورش است.پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و روش تحلیلی–مروری انجام شده و با بررسی اسناد بالادستی آموزش و پرورش، آثار نظری و پژوهش های مرتبط، به تبیین جایگاه آموزش زبان در فرآیند تربیت رسمی پرداخته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که آموزش ادبیات فارسی، فراتر از آموزش مهارت های زبانی، می تواند بستری برای پرورش تفکر انتقادی، خلاقیت، اخلاق و هویت ملی فراهم آورد. همچنین آموزش زبان عربی، در صورت رهایی از رویکرد صرفا قواعدمحور و حافظه محور، می تواند به درک عمیق تر متون دینی و تقویت هویت اسلامی دانش آموزان منجر شود.نتایج تحلیل ها حاکی از آن است که نبود رویکرد تلفیقی و هماهنگ میان آموزش زبان فارسی و عربی، موجب کاهش اثربخشی این دروس در تحقق اهداف تربیتی شده است. در مقابل، بهره گیری از رویکردهای تلفیقی، توجه به معناداری یادگیری و توانمندسازی معلمان و دبیران می تواند نقش آموزش زبان را در نظام آموزش و پرورش تقویت کند. این پژوهش بر ضرورت بازنگری در برنامه های درسی، روش های تدریس و سیاست های آموزشی تاکید کرده و پیشنهادهایی کاربردی برای بهبود کیفیت آموزش زبان در دوره ابتدایی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

آموزش ابتدایی ، ادبیات فارسی ، زبان عربی ، آموزش و پرورش