شناسایی روش های تامین مالی در توسعه خدمات شهری شهرداریها

بخش هایی از شهرها در فرایند تطور خود به دلایل مختلف اقتصادی و اجتماعی, از جریان نوسازی خارج می شوند. در این مناطق, اغلب طبقات کم درآمد ساکن هستند یا مالکان ساکن در سایر نواحی این بخش ها نیز تمایلی به نوسازی بناهای خود نشان نمی دهند. این نواحی به تدریج, تبدیل به محلی برای ایجاد آسیب های اجتماعی شده اند و در مقابل بلایای طبیعی آسیب پذیر می شوند و در ساز و کارهای موجود, قابلیت نوسازی ندارند؛ لذا دولت و شهرداری ها با تشخیص معضل مذکور حمایت هایی همچون تسهیلات یارانه و بخشودگی های عوارضی را برای ایجاد جریان نوسازی در این نواحی اجرا می کنند. برخی کارشناسان و سیاستگذاران معتقد هستند که از دلایل روند کاهشی باز سازی بافت فرسوده این است که، احیای بافت های فرسوده نیازمند زمان است و حرکت نکردن همزمان فعالیت های اجتماعی، فرهنگی و کالبدی دلیل عدم موفقیت در احیای بافت فرسوده است، اما تمامی کارشناسان به خوبی می دانند، تا زمانی که ساکنان بافت فرسوده به لحاظ مالی تطمیع نشوند و دولت و بخش خصوصی به عنوان ذینفعان در کنار هم قرار نگیرند نمی توان مسیر راحتی برای احیای بافت فرسوده متصور بود. در نتیجه می توان گفت عناصر و فضاهای شهری، عمری محدود دارند و با گذشت زمان در اثرفرسودگی تدریجی ناشی از عوامل انسانی و محیط طبیعی؛ به بهسازی و نوسازی نیاز دارند. در این راستا اولین مساله ای که مطرح می شود چگونگی تامین منابع مالی است. با توجه به سرمایه هنگفت مورد نیاز، باید وجوه مربوطه از طریق مشارکت بخش خصوصی و با استفاده از روش های تامین مالی مناسب و از کانال بازارهای مالی ایجاد شود.