ضرورت پیش بینی بحران توسط مدیریت شهری و لزوم خدمات رسانی به شهروندان

امروزه اکثر کشورها از وقوع حوادث بحرانی مستثنی نبوده و پیوسته در معرض خطرات و حوادث طبیعی گوناگون قرار داشته و متحمل زیانها و خسارات هنگفت ناشی از آن ها شده است. از این رو اقدامات پیشگیری و حذف یا کاهش اثرات، به کارگیری و ارتقاء امکانات و تجهیزات موجود جهت آمادگی و مقابله با حوادث، پیش بینی و تامین نیازهای اساسی و اضطراری آسیب دیدگان در هنگام رخدادهای طبیعی و ارایه ی خدمات جستجو، نجات و امدادرسانی فوری و از قبل سازمان یافته به آنها و افزودن بر آن، حفظ سلامت، ایمنی و بازگرداندن شرایط به حالت عادی ضرورتی انکارناپذیر است که باید در برنامه کار سازمان های متولی قرار گیرد. در همین راستا مدیران بحران باید به هنگام سیاستگذاری و برنامه ریزی، روش های ایمنی، حساسیت نسبت به بحران، اقدام مقابله ایدرست، احساس سودمندی و نگرش مثبت را فراموش نکرده و براین باور باشند که مدیریت علمی بحران ها می تواند از وارد آمدن بسیاری از صدمات به جامعه جلوگیری کرده و موجبات ارتقاء سلامت شهروندان را فراهم آورد. از بین سطح اصلی مدیریت بحران، دو حوزه پیش بینی و پیش گیری به عنوان مهمترین مولفه ها و در این دو مولفه، شاخص هایی از قبیل؛ کانون های بحران خیز، میزان خسارات احتمالی وارده به شهرها، عوامل تهدید کننده شهر نیز به عنوان عوامل حایز اهمیت تشخیص داده شدند.