تاثیر روش تدریس گردش علمی بر روحیه پژوهشگری دانش آموزان

این مقاله به بررسی تاثیر روش تدریس گردش علمی بر تقویت روحیه پژوهشگری دانش آموزان می پردازد. روش تحقیق حاضر، توصیفی با رویکرد تحلیل مضمون است. جامعه آماری تحقیق شامل دانش آموزان متوسطه اول در یک منطقه آموزشی مشخص است که با استفاده از نمونه گیری در دسترس، گروهی از آن ها به عنوان نمونه انتخاب شده اند. ابزار اصلی گردآوری داده ها، مصاحبه های نیمه ساختاریافته و مشاهده مشارکتی بوده است. پس از جمع آوری داده ها، تحلیل مضمون به منظور استخراج مضامین اصلی و فرعی مرتبط با تاثیر گردش علمی بر جنبه های مختلف روحیه پژوهشگری، شامل کنجکاوی، پرسشگری، توانایی حل مسئله، همکاری و خودباوری، انجام شد. یافته ها نشان داد که روش تدریس گردش علمی با فراهم کردن تجربیات واقعی، مشاهده مستقیم پدیده ها، تعامل با محیط و فرصت پرسشگری، تاثیر مثبت و چشمگیری بر افزایش روحیه پژوهشگری دانش آموزان دارد. مضامین کلیدی استخراج شده عبارتند از: "برانگیختن حس کنجکاوی و مشاهده"، "تسهیل فرایند پرسشگری و یافتن پاسخ"، "تقویت مهارت حل مسئله در موقعیت های واقعی"، "افزایش همکاری و اشتراک گذاری دانش" و "ارتقاء اعتماد به نفس و انگیزه یادگیری". نتایج این تحقیق می تواند مبنایی برای برنامه ریزی های آموزشی، ارتقاء روش های تدریس و در نهایت، تربیت نسلی پژوهشگر و خلاق باشد.

کلیدواژه ها:

گردش علمی ، روحیه پژوهشگری ، روش تدریس ، دانش آموزان ، تحلیل مضمون ، تجربه یادگیری