واکاوی موانع به کارگیری رویکرد آموزش معکوس در مدارس مناطق کم برخوردار

هدف این مقاله، واکاوی و شناسایی موانع به کارگیری رویکرد آموزش معکوس در مدارس مناطق کم برخوردار است. آموزش معکوس به عنوان یک روش نوآورانه آموزشی که در آن محتوای آموزشی خارج از کلاس ارائه شده و زمان کلاس به تمرین، تعمیق و حل مسئله اختصاص می یابد، در سال های اخیر مورد توجه قرار گرفته است. با این حال، اجرای موثر این رویکرد مستلزم وجود پیش نیازهای فناورانه، فرهنگی و آموزشی است که در مناطق کم برخوردار اغلب فراهم نیست. این پژوهش با روشی کیفی و رویکرد تحلیل مضمون و با بررسی متون پژوهشی و گزارش های میدانی، به شناسایی و تحلیل لایه های مختلف این موانع می پردازد. یافته ها نشان می دهد که موانع در چهار دسته کلی قرار می گیرند: موانع زیرساختی و فناورانه، موانع دانشی و مهارتی معلمان و دانش آموزان، موانع فرهنگی و نگرشی، و موانع سیاستی و مدیریتی. در این مناطق، چالش هایی مانند دسترسی محدود و نابرابر به ابزارهای دیجیتال و اینترنت پرسرعت، ناآشنایی معلمان و دانش آموزان با مهارت های لازم برای یادگیری در محیط های دیجیتال، بار اضافی کاری برای معلمان، مقاومت در برابر تغییر و فقدان پشتیبانی نهادی، اجرای آموزش معکوس را با دشواری های جدی مواجه می سازد. این مقاله نتیجه می گیرد که بدون درنظرگرفتن این موانع و طراحی مداخلات بافت محور و عادلانه، گسترش رویکرد آموزش معکوس نه تنها ممکن است به بهبود کیفیت آموزش منجر نشود، بلکه می تواند شکاف آموزشی موجود را عمیق تر سازد.

کلیدواژه ها:

آموزش معکوس ، مناطق کم برخوردار ، موانع اجرایی ، شکاف دیجیتالی ، عدالت آموزشی ، فناوری آموزشی